ORGANIZACJA KLASY

Zanim jednak zaczęły powstawać pierwsze chrześcijańskie komuny, zręby ideologii prze­jętej później przez plebejskie ruchy komunis­tyczne stworzył Platon, ów arystokrata z ducha, wierzący w zasadniczą nierówność ludzi, róż­niących się rozumem i wykształceniem, nakre­ślił wizję społeczeństwa ściśle podporządkowa­nego władzy sprawowanej przez filozofów. Społeczeństwo to miało z żelazną konsekwencją, racjonalnie „zagospodarowywać materiał ludz­ki” zgodnie z jego wrodzonymi predyspozycja­mi, dając w zamian opiekę i przynależność do wspólnoty. Wszak to od Platona „pochodzi dążność do związania ludzi w rodzaj ula albo kopca termitów, w ścisłą jedność, gdzie jednost­ka ma miejsce tylko jako narzędzie całości. Organizacją klasy najniższej Platon nie zajmu­je się bliżej. Interesuje się tylko urzędnikami i wojskiem.

Uproszczona wersja początków

Tak wygląda uproszczona wersja początków Spółki Budowlanej Hawkins & Riley. Jerry i Ned pracowali razem w biznesie aż do zakończenia szkoły, rozszerzając swój asortyment o stodoły. Obecnie firma zatrudnia 7 pracowników. Przeważającą część czasu Jerry poświęca na pracę nad konstrukcją i nadzorowaniem budowy w terenie, natomiast do Neda należy marketing i sprzedaż. Obydwaj mężczyźni przyznają, że kilka lat temu, dzięki budowie tych ośmiu szop, pobrali dobre lekcje biznesu. Najważniejsza z nich dotyczyła przepływu gotówki. Ich firma działa dzisiaj na podobnych co wtedy zasadach, tylko na większą skalę Ich wydatki i dochody są duże. Nie zawsze jednak występują w tym samym czasie, tak że czasami muszą wydać więcej pieniędzy niż zarabiają, a innym znowu razem więcej zarabiają niż wydają. Niekiedy muszą pożyczać kapitał, aby zapłacić za materiały, a czasem dają pieniądze do banku i zarabiają na odsetkach.

WNIOSKI

  • Wiele małych firm zaczyna bardzo skromnie.

  • Wiele firm powstaje dzięki przynoszącemu dochód przedsięwzięciu.

  • Zapłata po wykonaniu zamówienia komplikuje przepływ gotówki.

  • Wiele budów działa opierając się na zaliczce.

  • Kredyt stanowi konieczną pomoc w działalności przedsiębiorstwa.

  • Zwiększenie wielkości produkcji umożliwia większą efektywność.

  • Sukces odniesiony na początku stwarza zaufanie do siebie.

  • Usatysfakcjonowani klienci budują przyszłą firmę.

  • Gwarancja na produkt przyciąga klientów.

  • Pomoc finansowa jest konieczna, aby rozpocząć działalność.

  • Linia montażowa i kontrola jakości powstają dzięki produkcji seryjnej.

  • Partnerzy składają pieniądze do wspólnej kasy i dzielą się odpowiedzialnością.

  • Ważne jest, aby partnerzy dobrze współpracowali ze sobą.

  • Niezależnie od wielkości firmy koniecznym jest zaplanowanie przepływu gotówki.

  • Inwentarz firmy wiąże kapitał.

Przeanalizować koncepcje planowania produkcji lub usług

Dla niedoświadczonej osoby koncepcja planowania działalności firmy może wydawać się całkiem prosta. Kupuje się materiały, wytwarza produkt czy świadczy usługi i sprzedaje się, cóż więcej? Do tej pory dowiedziałeś się już, że zyskowne zarządzanie firmą to o wiele więcej niż tylko to. Planowanie dotyczy wszystkich aspektów działania firmy. Jako dyrektor firmy, będziesz musiał dużo planować – zarówno na krótki jak i na długi okres czasu. Ważne tematy omawiane w tym rozdziale dotyczą planowania. Oto lista pytań, o których powinieneś pamiętać zajmując się planowaniem dla firmy:

  • Co oznacza termin „przepływ gotówki”?

  • Jak majątek firmy wpływa na przepływ gotówki?

  • Jak można uniknąć problemów związanych z przepływem gotówki?

  • Kiedy będę potrzebował pożyczyć pieniądze, aby ułatwić przepływ gotówki?

  • Czy powinienem udzielać kredytu swoim klientom?

  • Jak powinienem zaplanować działalność produkcyjną?

  • Jak mogę poradzić sobie z błędami w produkcji?

  • Jak mogę zdobyć umiejętność rozwiązywania problemów?

Ustalanie cen w różnych rodzajach firm

Strategia cenowa pozostaje zróżnicowana w zależności od rodzaju biznesu. Podczas gdy podstawowe zasady ustalania cen pozostają te same – każda firma musi odzyskać swoje stałe i zmienne koszty i osiągnąć zysk – to jednak różne czynniki wpływają na ceny w zależności od typu interesu.

Usługi. Zwykle ceny dla firmy świadczącej usługi najłatwiej ustalić. W taką firmę inwestujesz przede wszystkim swoją wiedzę i umiejętności plus wyposażenie, które jest potrzebne do świadczenia usług. Koszty stałe to wyposażenie, reklama i ubezpieczenie. Dodatkowe wydatki zwiazane z każdorazowym świadczeniem usług (paliwo, nasiona i środki chemiczne dla zajmujących się trawnikami) to koszty zmienne. Możesz ocenić wartość swojego czasu i wiedzy (co będzie uzależnione od konkurencji i wymagań klientów), dodać do pozostałych kosztów, i wtedy ustalić cenę.

Sprzedai. Ustalanie cen dla firm zajmujących się sprzedażą w większym stopniu uzależnione jest od konkurencji. Klienci zapłacą wyższą cenę w twojej firmie, jeśli musieliby jeździć 20 mil dalej, aby kupić taniej. Poziom twoich cen będzie bardziej narażony na zmiany, jeżeli tańsze substytuty twojego produktu są łatwo dostępne.

Produkcja. Ceny ustalane przez producentów są w największym stopniu uzależnione od kosztów, chyba że wytwarzany jest jakiś unikalny produkt.

Zawieranie umów. Firma pośrednicząca w zawieraniu umów zbiera informacje o innych firmach jeśli chce wykonać swoją pracę. Z tymi innymi więcej pieniędzy niż zarabiają, a innym znowu razem więcej zarabiają niż wydają. Niekiedy muszą pożyczać kapitał, aby zapłacić za materiały, a czasem dają pieniądze do banku i zarabiają na odsetkach.

Kilka uwag na temat ustalania cen

Oto kilka uwag, które przydadzą ci się, kiedy będziesz ustalał ceny:

  1. Końcówka ceny. Badania rynku w USA potwierdzają przekonanie, że klienci czują, że oszczędzają więcej pieniędzy, kiedy dany artykuł ma cenę o końcówce niższej od 1$. Wydaje się, że z psycho­logicznego punktu widzenia korzystniejsze jest wycenienie produktu np. na 9,99$ niż na 10,00$.

  2. Ceny wielokrotne. Niektóre firmy oferują rabat przy większych zakupach. Np. jedna sztuka twojego artykułu może kosztować 15$, a dwie 28$.

  3. Cena wiodąca. Często sklepy reklamują jakiś artykuł, zwykle o obniżonej cenie, aby przyciągnąć klienta do sklepu. Badania rynku pokazują, że klienci, kiedy są już w sklepie, zwykle dokonują dodatkowych zakupów.

  4. Cena hurtowa. Hurtownicy operujący dużymi ilościami towaru sprzedają towar wybranej grupie klientów (detalistów), którzy po podwyższeniu ceny sprzedają go ogółowi.

  5. Tempo sprzedaży. Artykuły, które sprzedaje się dłużej, zwykle wyceniane są wyżej niż te, które schodzą szybciej. Nie należy zapominać o kosztach przechowania artykułu zanim zostanie on sprzedany.

  6. Koszty instalacji. Jeśli sprzedajesz produkt, który musi być zainstalowany, powinieneś włączyć wydatki instalacyjne do ceny albo pobierać dodatkową opłatę instalacyjną.

Czy można obniżać ceny, aby pokonać konkurencję?

Odpowiedź na to pytanie zależy od twojej konkurencji. Zwykle mała firma nie jest w stanie z powodzeniem konkurować z cenami ustalonymi przez wielką kompanię. Wielkie firmy zwykle działają wystarczająco długo i mają na tyle możliwości, aby do minimum zmniejszyć koszty produkcji. Kupują materiały hurtowo po niższych cenach. Często są tak sprawne, że nowej firmie trudno jest się z nimi porównywać. Jeśli jednak uznasz, że twoja firma może być konkurencyjna, wtedy musisz dać klientom podstawy do tego, aby płacili twoje ceny. Jest to czas zwracania uwagi na specjalne właściwości czy jakość twojego produktu lub usługi. Jeśli w swojej miejscowości konkurujesz z firmą o podobnej co twoja wielkości, to może zaistnieć taka sytuacja, że ustalisz ceny niższe niż ona. Rozpoczynając działalność możesz zaakceptować niższy zysk, szczególnie wtedy, jeśli zechcesz spenetrować rynek, który poprzednio należał do innej firmy.

Zwolnienie z podatku III

  • eksportujesz towary i usługi wymienione w dwóch poprzednich punktach, nie prowadząc jednocześnie szczegółowej ewidencji eksportu,
  • importujesz towary zwolnione od cła (wzory, modele, materiały pomocnicze do reklamy i akwizycji lub rzeczy dla fundacji przeznaczone do jej statutowej działalności,

  • działasz w oparciu o umowę o pracę, umowę zlecenie i o dzieło, wykonujesz samodzielnie działalność artystyczną, naukową, publicystyczną, sportową lub duszpasterską, uczestniczysz w procesach arbitrażowych z partnerami zagranicznymi, pełnisz obowiązki społeczne, obywatelskie, wykonujesz czynności biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym, ściągasz należności publicznoprawne, pełnisz obowiązki członków zarządów, rad nadzorczych oraz innych organów osób prawnych,

  • odsprzedajesz towary używane, które posiadałeś minimum 6 miesięcy od daty kupna lub wytworzenia. Dla budynków jest to 5 lat od daty zakończenia lub trwałego przerwania budowy. Wyłączenie to nie obejmuje składników majątku firmy.

Jeśli stwierdziłeś, że zwolnienie ci nie przysługuje, lub jeżeli nie chcesz z niego korzystać, to ciąży na tobie obowiązek rejestracjiJeżeli firmę właśnie otwierasz, lub prowadzoną dotychczas działalność zwolnioną z podatku rozszerzasz na inne towary i usługi – rejestracji musisz dokonać obowiązkowo przed pierwszą sprzedażą. Rejestrujesz się również będąc eksporterem lub importerem towarów i usług. Od obowiązku tego przy imporcie możesz odstąpić w jednym tylko wypadku – jeśli importujesz wyłącznie dla własnych potrzeb. Płacisz wtedy podatek graniczny i na tym kończy się twój kontakt z fiskusem.

Problemy kadrowe a prowadzenie biznesu

Popyt i podaż na pracę zawsze jest w nierównowadze. Pracodawca i pracownik od zawsze rywalizują ze sobą, bo te dwie grupy mają po prostu sprzeczne interesy. Szczególnie jest to widoczne w gospodarkach dopiero rozwijających się gdzie koszty pracy są najważniejsze. Niestety pracownik bez kwalifikacji i doświadczenia na obecnym rynku pracy ma nikłe szanse na znalezienie odpowiedniej, dobrze płatnej pracy. Pracodawców jednak dotyka coraz częściej problem braku wykwalifikowanej kadry, która mogłaby wykonywać skomplikowane zadania. Coraz częściej zleca się określone prace podwykonawcom. Tak zwany outsourcing podbija serca przedsiębiorców, którzy nie musza zatrudniać całej kadry, aby móc prowadzić działalność operacyjną. Rynek pracy to ciężkie miejsce, w którym najlepiej odnajdują się osoby mające świadomość własnych kwalifikacji i charakteru pracy jaką chciałby wykonywać. Bardzo zwane jest zrozumienie, że każdy może się przekwalifikować i dostosować do zmieniających warunków świata pracodawców i pracowników. Miejmy nadzieję, że rynek pracy w końcu uzyska stan równowagi i każdy znajdzie na nim swoje dawno wyczekiwane miejsce.

Tags: ,

W INNYM ZNACZENIU

W innym znaczeniu równość formalna może oznaczać sytuację, w której równe pra­wa dla różnych grup ludzi są jedynie prawnym pozorem, gwarantującym możliwość działań grupy silniejszej ekonomicznie. Wydaje się, że Leninowi bliższe było to drugie rozumienie równości formalnej. Pisał bowiem o niej naj­częściej tak oto: „Demokracja burżuazyjna, pro­klamując uroczyście równość wszystkich oby­wateli, w rzeczywistości obłudnie maskowała panowanie wyzyskiwaczy-kapitalistów, oszu­kując masy teorią, jakoby możliwa była w pra­ktyce równość wyzyskiwacza z wyzyskiwany­mi”.Wyjście poza równość formalną — twierdził Lenin — może dokonać się jedynie w społe­czeństwie bezklasowym.Ponieważ w okresie dyktatury proletariatu klasy istnieją, wobec tego i równość, jaka da się w tym społeczeń­stwie stosować, będzie jedynie formalna.

RÓWNOŚĆ FORMALNA

Społeczeń­stwo realizujące tę zasadę, a jednocześnie pra­gnące urzeczywistnić jednakowość płac — to społeczeństwo o nierównym czasie pracy; stąd jednakowość płac połączona z równością czasu pracy jest nieegalitarna z punktu widzenia za­sady „każdemu według pracy”. Lenin nazywa taką równość formalną. Zatrzymajmy się chwi­lę przy tym terminie. Równość formalna to taki rodzaj równości, który osłania faktyczną nierówność. Faktyczna nierówność jest dla Lenina charakterystyczną cechą społeczeństw o klasowej strukturze. Rów­ność formalną można odnosić do pewnych tyl­ko, wybranych dziedzin życia społecznego (np. równość wobec prawa), gdy system społeczny nie ingeruje w te nieegalitarne sytuacje, które mają inne źródła niż obowiązujące prawodaw­stwo.

POZA PODZIAŁAMI

Społeczeństwo więc, poza podziałami klaso­wymi, dzieli się ma tych, którzy pracują, i na tych, którzy nie pracują, czyli w tym wypadku na dwie grupy obdarzone różnymi prawami. Zasada „każdemu według pracy” jest przez Le­nina uważana za realizację burżuazyjnej rów­ności formalnej. Cóż bowiem zasada owa pro­ponuje? Załóżmy, że Jan potrzebuje 8 godzin, aby wykonać pracę równą pracy Piotra, który zużywa jednak tylko 4 godziny (mając np. lep­sze warunki pracy, wyższe kwalifikacje itp.). Jeżeli więc obaj pracują po 8 godzin dziennie, to Piotrowi należy się podwójne w stosunku do Jana wynagrodzenie (zakładając oczywiście istnienie dobrych mierników pracy). Tak więc u podstaw zasady „każdemu według pracy” tkwi założenie jednakowości pracy.

DYKTATURA PROLETARIATU

Pojęcie dyktatury proletariatu zakłada już niejako „definicyjnie” nierówność klas społecz­nych w sferze politycznej. Proletariat obejmuje władzę i wykorzystuje ją dla realizacji włas­nych, klasowych interesów. Interesy innych klas są podporządkowane celom klasy panują­cej, jak w każdym społeczeństwie o klasowej strukturze.Okres rewolucji w Rosji – wymagał — dla utrzymania władzy — wprowadzenia szeregu restrykcji prawnych wobec pewnych grup spo­łecznych. Nie zawsze są to restrykcje wobec klasy. W 1917 roku Lenin pisał: ,,«Kto nie pracuje, nie powinien jeść», ta zasada socjali­styczna została już wprowadzona w życie; «za jednakową ilość pracy jednakowa ilość pro­duktu — również i ta zasada socjalistyczna została już wprowadzona w życie. Jednakże nie jest to jeszcze komunizm i nie usuwa to jesz­cze «prawa burżuazyjmego», które ludziom so­bie nierównym za nierówną (faktycznie nie­równą) ilość pracy przyznaje równą ilość produikitu.”

DOPÓKI ISTNIEJĄ RÓŻNICE

„Póki istnieją różnice narodowe i państwowe między narodami i krajami — a różnice te bę­dą się utrzymywały jeszcze bardzo a bardzo długo nawet po urzeczywistnieniu dyktatury proletariatu w skali światowej — póty jedność międzynarodowej taktyki komunistycznego ru­chu robotniczego wszystkich krajów wymaga nie usuwania różnorodności, nie znoszenia róż­nic narodowych (jest to w chwili obecnej ma­rzenie niedorzeczne), lecz takiego stosowania podstawowych zasad komunizmu (Władza Ra­dziecka i dyktatura proletariatu), które by we właściwy sposób modyfikowało te zasady w szczegółach, prawidłowo je dopasowywało, przystosowywało do różnic narodowych i na- rodowo-państwowych”.Jeżeli spróbowalibyśmy w tym miejscu określić stosunek Lenina do idei egalitaryzmu* to nie wyszlibyśmy poza stwierdzenia nie tyle ogólne, co ogólnikowe.

CHARAKTERYSTYCZNE DLA LENINA

Znów więc mamy do czynienia z charaktery­stycznym dla Lenina w kwestiach egalitarnych dążeniem, aby wyjść poza formalną równość szans (np. równość prawną) i nadać stosunkom między narodem rosyjskim a innymi narodami walor autentycznego egalitaryzmu. Sformuło­wana tak zasada ogólna zostaje przez Lenina sprecyzowana w związku z pojawiającymi się próbami podporządkowania dróg budowy socja­lizmu w poszczególnych republikach metodzie wypracowanej i realizowanej przez naród ro­syjski. Lenin staje na stanowisku, że jednoli­tość dróg i metod jest narzuceniem rosyjskiego punktu widzenia innym narodom; ponadto bar­dziej funkcjonalna jest jedność celu, a rozma­itość dróg — dla prostego powodu ze każdy naród jest wytworem innych warunków insitorycznych i potrzebuje metod dla siebie specy­ficznych.

RELACJA ŻYCIA SPOŁECZNEGO

Urzeczywistnienie tak pojętego egalitaryzmu płci powinno być dziełem samych kobiet, po- dobnie jak wyzwolenie robotników powinno być ich własnym dziełem. Aktywność społecz­na kobiet, dbałość o swe grupowe interesy miała przyśpieszyć rozwój sytuacji, w której kobieta stałaby się równoprawnym partnerem mężczyzny. Wreszcie ostatnia relacja życia społecznego, w odniesieniu do której Lenin formułował za­sady egalitarne — stosunki między narodami. Związek Radziecki, dziedzicząc po Rosji car­skiej strukturę wielonarodową, stanął przed problemem zdefiniowania rodzaju stosunków między narodami wchodzącymi w skład pań­stwa. Lenin wyrażał w tej kwestii stanowisko, które możemy nazwać egalitarnym. Pisał: „Dla proletariusza jest rzeczą nie tylko ważną, lecz również żywotnie konieczną zapewnienie so­bie ze strony obcoplemieńców maksimum za­ufania w proletariackiej walce klasowej. Co jest do tego potrzebne?

PRAWDZIWE WYZWOLENIE KOBIETY

Prawdzi­we wyzwolenie kobiety, prawdziwy komunizm rozpocznie się dopiero tam i dopiero wtedy, gdzie i kiedy rozpocznie się masowa walka (kierowana przez posiadający władzę państwo- wą proletariat) przeciw temu drobnemu go­spodarstwu domowemu, a raczej jego masowa przebudowa w wielkie socjalistyczne gospo­darstwa”.Zrównanie kobiet z mężczyznami nie ozna­czało dla Lenina jednakowości obowiązków kobiety i mężczyzny ani jedynie jednakowoś­ci praw, dających formalnie równe szanse. Po­legać miało na stworzeniu równości warunków uczestnictwa w życiu społecznym.„Rzecz ja­sna, chodzi tu nie o to, aby zrównać kobietę z mężczyzną pod względem wydajności pracy, zakresu pracy, długości czasu pracy, warun­ków pracy itd., lecz o to, żeby kobiety nie ujarzmiało jej położenie gospodarcze, odmien­ne od położenia mężczyzny”.